در حرم امام رضا عليه‏ السلام، هر از گاهي مراسمي هست به نام «سفره» براي دسته‏بندي و شمارش نذوراتي که زائرا داخل ضريح ميندازن. يه بار توفيق شد که توي اين مراسم شرکت کنم؛ دور يه ميز بزرگ نشستيم و پول‏ها رو گوني گوني مي‏آوردن و جلومون مي‏ريختن. براي من فضاي خيلي قشنگي بود که چند بار اشکمو سرازير کرد: توده‏اي از انواع سکه و اسکناس ايراني و خارجي، به علاوه‏ي نامه‏هايي که زوّار دردمند امام مهربون براي آقاشون نوشته بودن. توي اين انبوه پول‏، از تراول چند صد هزار تومني تا سکه‏ي پنج تومني و حتي بليت واحد مشهد (که اين‏جا حکم پول خورد رو داره) به چشم مي‏خورد. اما جالب اين‏جا بود که هيچ کدوم از ما نمي‏دونست پشت اين پول‏ها، چه نيت‏هايي خوابيده؛ معلوم نبود کدوم دل‏شکسته اي اون سکه‏ي پنج تومني رو توي ضريح انداخته. اين‏جا خبري از شاه و گدا نبود و فقط نيت افراد ارزش نذرشونو معين مي‏کرد. احساس مي‏کردم دم در اون اتاق، تابلويي زده و نوشته: «ورود کليه‏ي افراد ممنوع» اين‏جا فقط نيت‏ها رو راه مي‏دن و چه بسا که يه سکه‏ي بي‏مقدار از يه دل شکسته قبول بشه و مبلغ کلان مني که با غرور و منّت توي ضريح پول ميندازم، قبول نشه!