1. ماه رمضان که مي رسد، دستپاچه مي شويم، کاسه «چه کنم» به دست مي گيريم و تازه به اين فکر مي افتيم که از اين ضيافت خدا چطور بايد بهره ببريم. معمولاً يک تصميم سفت وسخت مي گيريم که مثلاً امسال ماه رمضان يک ختم قرآن مي کنم، يا نمازهاي مستحبي هر شب را مي خوانم، يا سعي مي کنم يک بار هم که شده افطاري بدهم و... غافل از اين که در عين ارزشمند بودن همه اين کارها، قصه چيز ديگري است و اگر قرار است در ماه رمضان کاري کارستان کنيم، بايد به توصيه پيامبرمان (ص) در پاسخ به اميرالمؤمنين (ع) عمل کنيم که بهترين کار در ماه رمضان را «الورع عن محارم الله» يعني پرهيز از کارهاي حرام دانسته اند. عمل به اين توصيه، يعني «خودداري» و «نکردن»، از انجام هزار کار مستحبي برايمان سخت تر است، بنا بر اين بايد قبل از ماه رمضان اين آمادگي را در خودمان به وجود بياوريم. همه ماه هاي سال و به ويژه «رجب» و «شعبان» را براي آمادگي ورود به ماه مبارک رمضان قرار داده اند.  
2. رجب، ماه دعا و گفت و گو با خداست. دعاهاي هر روز ماه رجب را که نگاه مي کني، با دريايي از معارف روبرو مي شوي و خود را از برقراري ارتباط با خدا سيراب مي بيني. «يا من ارجوه ...» از خدايي سخن مي گويد که حتي با نخواستن و ندانستن بنده هم به او عطا مي کند و بنده اي که همه چيز خود را از خدا مي خواهد. «يا من يملک حوائج السائلين...»، خدايي را مي شناساند که مالک حاجت هاي ماست و از درون اهل سکوت هم خبر دارد، پس اگر چيزي از خدا مي خواهيم نيازی به دست و پا زدن اضافه و جزع و فزع نیست. «خاب الوافدون علی غیرک...»، قصه کسانی است که به غیر خدا روی می آورند و دست از پا درازتر بر می گردند. «اللهم انی اسئلک صبر الشاکرین لک...» دعایی است که حاجت خواستن را یادمان می دهد؛ که از خدا صبر شاکران، عمل خائفان و یقین عابدان را بخواهیم. در «اللهم یا ذا المنن السابغه...» با عظمت خدا آشنا می شویم و گوشه ای از صفات او را مرور می کنیم. «اللهم انی اسئلک بمعانی جمیع ...» کلاس امام شناسی است، که چگونه از زبان امام زمان (عج)، امام را بنده و مخلوق، اما همه کاره دستگاه خدا بدانیم. و «اللهم انی اسئلک بالمولودین ...» توبه و استغفار با شفاعت دو امام زاده شده در ماه رجب است.
3. رجب، دروازه ماه رمضان است و روزه گرفتن واقعی را باید در این ماه تمرین کرد و یاد گرفت. از همین رو می بینی که پیامبر عزیزمان (ص) هر گاه که هلال ماه رجب را می دید، می فرمود: «اللهم بارک لنا فی رجب و شعبان ...» خدایا! رجب و شعبان را بر ما مبارک کن، و ما را به ماه رمضان برسان، و در روزه و شب زنده داری و حفظ زبان و پوسیده داشتن چشم یاری مان کن، و بهره ما را از این ماه، تنها گرسنگی و تشنگی قرار نده.
4. ماه رجب تلنگری برای بیشتر به یاد امام زمان (عج) بودن است، از آن رو که دو دعای این ماه و نیز زیارت رجبیه از امام عصر (عج) روایت شده است. در این ماه بیشتر به یادش باشیم و برای فرجش دعا کنیم.
5. در ماه رجب، جشن های بزرگ پیامبر (ص) و اهل بیت (ع) را برگزار می کنیم: جشن مبعث، میلاد امیر المؤمنین (ع)، میلاد امام محمد باقر (ع)، امام جواد (ع) و امام هادی (ع). در جشن های بزرگ این ماه، نه به وادی لهو فرو افتیم و نه در شادی اهل بیت (ع) روضه شهادت بخوانیم.
6. امام رضا (ع) را فراموش نکنیم که این ماه، ماه مخصوص زیارتی ایشان است و اگر از غضیلت عمره ماه رجب محرومیم، حج فقرا در کنار ماست. در زیارت امام رضا (ع) و هر امام دیگری که در این ماه نصیبمان شد، از خواندن زیارت مختصر اما متعالی رجبیه غفلت نکنیم. «الحمد لله الذی اشهدنا مشهد اولیائه ...» نیز ترسیمی از سیمای والای امامان است که «بکم یجبر المهیض و یشفی المریض ...» اگر شکسته ای پیوند می خورد یا مریضی شفا می یابد، به صدقه سر آنان است.
7. روزه و استغفار از اعمال مورد تأکید این ماه است. بسیار گفتن «استغفر الله و اسئله التوبه» و روزه، به ویژه روز 27 این ماه بسیار سفارش شده است. یادمان نرود که یکی از راه های آزمون اخلاص در روزه مستحبی این ماه، به گفته آیت الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی (ره)، این است که اگر کسی به طعام دعوتمان کرد، حکم خدا، یعنی استحباب گشودن روزه، را بر خواست دلمان ترجیح دهیم و دیگر آن که از پرشماری روزه داران این ماه، احساس ناراحتی نکنیم، بلکه به زیبایی و شکوه عبادت و عابدان این ماه لبخند بزنیم.