لابد مي پرسيد چه ربطي به هم دارند؛ عرض مي کنم.
اين هفته ورودي صحن کوثر ايستاده بودم. بيرون اين ورودي سرويس‏هاي بهداشتي هستند و از پشت سرويس‏ها هم به خيابون امام رضا (تهران) و کوچه پس کوچه‏هاش راه داره؛ بنا بر اين بعضي‏ها از همون جا وارد حرم مي‏شن. باز هم بنا بر اين، بين سرويس هاي بهداشتي و صحن کوثر بازرسي ورودي گذاشته‏ن، در نتيجه کساني هم که براي تجديد وضو از صحن خارج مي‏شن، دوباره موقع ورود بايد از بازرسي رد شن.
اون روز، مثل هميشه، اونايي که از بيرون مي‏اومدن و مي‏خواستن از صحن کوثر وارد حرم بشن، بدون اين که متوجه بشن، از جلوي سرويس هاي بهداشتي رد مي‏شدن. از بازرسي مي‏اومدن داخل و از من آدرس دستشويي رو مي‏پرسيدن. بعد دور مي‏زدن و موقع برگشت، دوباره از بازرسي رد مي‏شدن و شاکي بودن از اين چرخ و فلک بازي.
تا به حال چندين بار اين مشکل رو با مسئولان در ميون گذاشته‏يم و پيشنهاد کرده‏يم که اين بازرسي رو قبل از دستشويي بذارن تا اونايي که براي تجديد وضو مي‏رن، مجبور نباشن دوباره از بازرسي رد بشن. ولي شنيديم که قراره بين سرويس‏هاي بهداشتي و صحن کوثر، بازار کوثر (مثل موقعيت بازار غدير) راه بيفته و کساني که مي‏خوان از بازار مستقيم به حرم بيان بايد از بازرسي رد شن. خب، دليل قانع کننده ايه؛ بالاخره مردم بايد نقش امام رضا (ع) رو در رونق اقتصادي هم ببينند!
حالا ملتفت شديد که امام رضا (ع)، چرخ و فلک و رونق اقتصادي چندان هم بي‏ربط نيستند؟

اين شعر رو ديروز خانومم از حرم هديه آورد:

اي به نثار مقدمت گوهر اشک ديده ام
اي به فداي جان تو جان به لب رسيده ام
من به بهاي هستي ام مهر تو را خريده ام
نيست به جز ولاي تو مشي و مرام و ايده ام

مباد سازد از درت خدا مرا جدا، رضا (ع)!
امام رضا! امام رضا! امام رضا! امام رضا!

من که به بوي مغفرت به بارگاهت آمدم
شبي که سر زد از افق مهر جمالت آمدم
پناه ما سوا تويي که در پناهت آمدم
نيازمندم و گدا، بر سر راهت آمدم

اگر ز در براني ام، کجا روم؟ کجا؟ رضا (ع)!
امام رضا! امام رضا! امام رضا! امام رضا!

به پيشگاه قدس تو اگر چه دست خالي ام
اگر چه کس نمي خورد غم شکسته بالي ام
اگر چه اشک من بود گواه خسته حالي ام
ولي به جان فاطمه (س) محبّم و موالي ام

خوشم که دارم از جهان ولايت تو يا رضا (ع)!
امام رضا! امام رضا! امام رضا! امام رضا!

اگر مرا رها ز قيد غم کني چه مي شود؟
اگر نگاه مرحمت به کم کني چه مي شود؟
نظر به اين کبوتر حرم کني چه مي شود؟
جواز کربلا به ما کرم کني چه مي شود؟

به کيميا نظر کني مس دلم طلا، رضا (ع)!
امام رضا! امام رضا! امام رضا! امام رضا!

در حرم امام رضا عليه‏ السلام، هر از گاهي مراسمي هست به نام «سفره» براي دسته‏بندي و شمارش نذوراتي که زائرا داخل ضريح ميندازن. يه بار توفيق شد که توي اين مراسم شرکت کنم؛ دور يه ميز بزرگ نشستيم و پول‏ها رو گوني گوني مي‏آوردن و جلومون مي‏ريختن. براي من فضاي خيلي قشنگي بود که چند بار اشکمو سرازير کرد: توده‏اي از انواع سکه و اسکناس ايراني و خارجي، به علاوه‏ي نامه‏هايي که زوّار دردمند امام مهربون براي آقاشون نوشته بودن. توي اين انبوه پول‏، از تراول چند صد هزار تومني تا سکه‏ي پنج تومني و حتي بليت واحد مشهد (که اين‏جا حکم پول خورد رو داره) به چشم مي‏خورد. اما جالب اين‏جا بود که هيچ کدوم از ما نمي‏دونست پشت اين پول‏ها، چه نيت‏هايي خوابيده؛ معلوم نبود کدوم دل‏شکسته اي اون سکه‏ي پنج تومني رو توي ضريح انداخته. اين‏جا خبري از شاه و گدا نبود و فقط نيت افراد ارزش نذرشونو معين مي‏کرد. احساس مي‏کردم دم در اون اتاق، تابلويي زده و نوشته: «ورود کليه‏ي افراد ممنوع» اين‏جا فقط نيت‏ها رو راه مي‏دن و چه بسا که يه سکه‏ي بي‏مقدار از يه دل شکسته قبول بشه و مبلغ کلان مني که با غرور و منّت توي ضريح پول ميندازم، قبول نشه!