بسم الله الرحمن الرحيم، و لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم. «الحمد لله الذي هدانا لهذا و ما کنّا لنهتدي لولا ان هدانا الله»

اللّهم کن لوليک الحجة بن الحسن، صلواتک عليه و علي آبائه، في هذه الساعة، و في کل ساعة، وليّاً و حافظاً و قائداً و ناصراً و دليلاً و عيناً، حتي تسکنه ارضک طوعاً، و تمتعه فيها طويلاً.

السلام عليک ايّها الامام الرؤوف، يا علي بن موسي الرضا!

امروز براي عرض تسليت اومده‏يم خدمتتون آقا! از امروز ديگه شما زنداني غربت مي شيد.

آقا جان! شما مي‏دوني که ما مشکل پسنديم. ما بي‏جهت گرفتار موسي بن جعفر سلام الله عليهما نشده‏يم. هر دلبري به اين سادگي‏ها نمي‏تونه دل از ما ببره. زيبا توي عالم فراوونه، اما يوسف‏ها به اين خاطر خواستني‏اند که زندان رو بر مخالفت پروردگار ترجيح مي‏دن. ششمين يوسف فاطمه (س) هم مي‏تونست يه جوري با هارون کنار بياد که زنداني نشه، ولي يوسف‏وار گفت: «ربّ السجن احبّ اليّ ممّا يدعونني اليه» (يوسف:33) خدايا! براي من زندان از خواسته‏ي اين ظالمان شيرين‏تره. همين انتخاب‏هاي زيباست که حُسن يوسف‏ها رو بيشتر مي‏کنه. حالا که وارد زندان شده، با مناجاتش اون‏جا رو وادي طور مي‏کنه. خدا رو شکر به خاطر اين فرصت خلوت و گفت‏و‏گو:

طور، زندان، آه، آتش، اشک، مونس، ناله، همدم

موسي اين حال و هوا در وادي ايمن ندارد

ان شاء الله زيارت حرمش روزي‏مون بشه و اون‏جا از اشک و ناله‏ي عابدانه‏ش ياد کنيم:

اللّهـمّ صـلّ على محمّد و اهل بيته الطّاهرين، و صلّ على موسى بن جعفر وصىّ الابـرار، و امـام الاخـيار، و عَيبة الانوار، و وارث السّکينة و الوِقار، و الحِکَم و الاثار، الّذى کان يُحيى اللّيل بِالسَّهَرِ الى السّحَر، بمُواصلة الاستغفار، حَليف السّجدة الطّويلة، و الدُّمـوع الغـزيـرة، و المناجات الکثيرة، و الضّراعات المتّصلة.
سلام بر اون آقايي که تا سحر شب زنده داري مي‏کرد و به استغفار مي گذروند. فداي اون مولايي که همدم سجده‏هاي طولاني، اشک‏هاي روان، مناجات‏هاي بسيار و تضرع هاي پيوسته بود:

بريدم از همه تا خلوت وصال گرفتم

که با تو در دل زندان بسته حال گرفتم

خميد سرو قدم آب گشت شمع وجودم

مه تمام بُدم صورت هلال گرفتم

به دست و پا و بدن حلقه هاي سلسله ام بين

تو لطف کردي و من اين همه مدال گرفتم

چنان به ياد عزيران دلم گرفته در امشب

که از جمال رضا بوسه با خيال گرفتم (غلامرضا سازگار)

زندان‏بان‏ها و اطرافيان هارون - لعنة الله عليه - بارها به اون ملعون گزارش دادن که ما از اين آقا چيزي جز عبادت و سجده نديديم. اما جزاي اين نور الهي، ظلمت زندان و جواب شهد کلامش، زهر ستم بود:  

ز موج اشک به چشمم نگاه، زنداني است

درون سينه ام از غصه آه، زنداني است

نه فرصتي نه تواني که راز دل گويم

بيان راز دلم در نگاه زنداني است

ستاره ها مگر از آسمان فرو ريزند

بود روا که به زنجير، ماه زنداني است؟

ز تيرگي شب و روزش تفاوتي نکند

به محبسي که وليّ اله زنداني است

زاشک ديده چراغي مگر بر افروزد

سپيده اي که به شام سياه زنداني است

خبر دهيد به زهرا که يوسف دگرت

به جرم اين که ندارد گناه زنداني است (سيد رضا مؤيّد)

مثل امروزي امام رضا عليه السلام که مدينه‏ست، به علم الهي از شهادت پدر آگاه مي‏شه و به قدرت الهي خودش رو براي نماز و کفن و دفن به بغداد مي رسونه. امام غريب، خودش رو بر بالين غريبي مي‏رسونه که پيکر مطهرش رو با اهانت از محبس بيرون آوردند:

در انزوا نبود همه عمر من که بود

در سجده‏گاه گوشه‏ي زندان قيام من

بي‏جرم و بي‏گناه به زندان گذشت عمر

نه بلکه بود نسل علي اتهام من

امضاي نيلي غل و زنجير بر تنم

تأکيد ديگري است به حسن ختام من

يا موسي بن جعفر! ما هم شهادت مي ديم که شما شهيد هدايت اين امت شدي و داغ بي ياوري نمکي بر زخم هاي غل و زنجيرت بود:

اي که زندان مرکز تدبير تو

در نيام بي کسي شمشير تو

پاي تو هر چند در زنجير بود

پاي دل ها بسته زنجير تو

الا لعنة الله علي القوم الظالمين، «و سيعلم الّذين ظلموا ايّ منقلب ينقلبون»